بـه دام زلـف تو دل مبتلاي خويشتن اسـت


بکش به غمزه که اينش سزاي خويشتن است
گرت ز دسـت برآيد مراد خاطر ما
به دست باش که خيري به جاي خويشتن است
به جانت اي بت شيرين دهن که همچون شمع
شـبان تيره مرادم فـناي خويشتـن اسـت
چو راي عشـق زدي با تو گفتم اي بلـبـل
مکـن کـه آن گل خندان براي خويشتن است
بـه مشک چين و چگل نيست بوي گل محتاج
کـه نافـه‌هاش ز بند قباي خويشتن اسـت
مرو بـه خانـه ارباب بي‌مروت دهر
کـه گنـج عافيتت در سراي خويشتن است
بـسوخـت حافـظ و در شرط عشقبازي او
هـنوز بر سر عهد و وفاي خويشتـن اسـت

/ 2 نظر / 14 بازدید
sodaa

salam doosste aziz...ghazale zibaee az hafez e shirazi naghl kardi, matlabiam keh dar morede sib neveshte boodi kheyli jaleb o mofid bood, mamnoonam.....be maa ham sari bezan, khosh halemoon mikoni....movafagh bashi

sodaa

rasty, essme webloget mahshare.....baa man hadiss e sedaghat begoo taa hamishe teshneye harfaat basham :)....