لـطـف خـدا بـیـشـتـر از جـُرم ما سـت

هـاتـفـی از گـوشـه‌ی مـیـخـانــه دوش

گفت : بـبـخـشـنـد گـنـه ، می بـنـوش

لـطـفِ  الـٰهـی بـکـنــد کـــار خـویــــش

مــژده‌ی رحــمـت بــرســانــد سـروش

ایـن خــــرد خــام بـه مـیــخــانـــه بــر !

تـا می لـعـل آوردش خــون بـه جــوش

گـر چه وصـالـش نـه به کوشش دهنـد

هـر قـَدَر ، ای دل کـه تــوانـی بـکــوش

 

لـطـف خـدا بـیـشـتـر از جـُرم ما سـت

نکته‌ی سربسته چه دانی ؟ خموش !

 

گـوش مـن و حـلـقـه‌ی گیـسـوی یـار

روی مــن و خــــاک در مــــی فروش

رندی حـافــظ  نه گنـاهی‌ست صعب

بـا کـَـرَم پــادشـــه عـیــب پـــــــوش

داور دین ، شاه شجـاع ، آن کـه کـرد

روح قـُدُس حلـقـه‌ی امـرش به گوش

ای مـَلـِـکُ الـعــرش ! مـُرادش بـــده

و ز خـطــر چـشـم بــدش دار گـوش

غزل (284)


/ 1 نظر / 35 بازدید
دکتر

درود خدای مهربان بر شما.