درسى از امام سجاد(ع)


شايد از درخشان‏ترين فصلهاى زندگانى هر يك از پيشوايان دين،رسيدگى به محرومان و زدودن نياز نيازمندان بوده است، درسى كه ازپيامبر خدا آموخته و رهنمودى كه از دين به ارث برده‏اند. راستى ...ملاك در «خير» بودن آدمى به چيست؟ هر چه بيشتر سودرسانى به‏خلايق! و گره‏گشايى از كار مردم، به قدر توان.

روايت است كه امام زين‏العابدين(ع) از راهى كه مى‏گذشت، هرگاه در ميان جاده به كلوخى برمى‏خورد، از مركب خويش پياده مى‏شد وآن را با دست‏خود از وسط راه برمى‏داشت، آنگاه سوار شده، به راه‏خود ادامه مى‏داد:

«لقد كان على بن الحسين يمر على المدرة فى وسط الطريق فينزل عن دابته‏حتى ينحيها بيده عن الطريق ... .»

سيره نورانى و سازنده يعنى اين!

زدودن موانع راه، پركردن چاله‏هاى خيابانها، رفع سد معبرها ودهها كار خدماتى ديگر، كارهاى شايسته‏اى است كه زيبنده رفتاراجتماعى يك مسلمان است. چه خوش سروده است «ابن‏يمين‏»:

سود دنيا و دين اگر خواهى مايه هر دوشان نكوكارى است.

راحت‏بندگان حق جستن عين تقوا و زهد و ديندارى است.

گر در خلد را كليدى هست بيش بخشيدن و كم‏آزارى است.

و به گفته حافظ شيرازى:

دايم گل اين بستان، شاداب نمى‏ماند

درياب ضعيفان را در وقت توانايى

/ 1 نظر / 10 بازدید
محمد ديده ور

سلام!خسته نباشي!دمت گرم! وبلاگت آباد!من وبلاگي دارم با نام «اخبار هفتگي ادبي از اينترنت». هر هفته هم به روزش مي كنم. خبرهاي اين وبلاگ هم، روزهاي شنبه و سه شنبه، در صفحه ادب و هنر كيهان چاپ مي شود.